Z pamiętnika pewnego księdza...

Szykujemy się dziś rano z Dziadkiem do Mszy. On zakłada zielony ornat (Who's St. Alessio?), ja stułę w tym samym (rzecz jasna) kolorze.
Już mamy wychodzić, kiedy dostrzegam coś na ornacie Dziadka. Okazuje się, że zieleń przyciągnęła uwagę całkiem wrednego skorpiona (z rodzaju tych jasnych, prawie przezroczystych). Zachowując spokój, pstryknąłem go lekko zrzucając na posadzkę. Kiedy, nie tak wcale szybko, próbował biec (pełzać?) w kierunku "pod szafę", zastanawiałem się, czy nie mamy jakiegoś szklanego naczynia, żeby go nakryć i po Mszy dokładnie obejrzeć - to w końcu jakaś egzotyka dla mnie mieszkańca "zimnej północy". Niestety dziadkowy sandał okazał się szybszy zarówno od biegnącego stawonoga, jak i od moich myśli.
"Więcej już nic nie mam na ornacie?" spytał Dziadek trąc butem o podłogę, a ja rzutem oka sprawdziłem jego strój, po czym odruchowo strzepnąłem również swoją stułę...
Pomyślałem, że w sumie skorpiony nie należą do moich ulubionych zwierząt.
I że od jutra będziemy pewnie ostrożniej grzebać rękami w szafie na szaty liturgiczne...

Po dniu spędzonym w Gardaland poduszka jest jakoś wyjątkowo miękka...

P.S. Oczywiście, Blue Tornado rządzi.

Piosenka na dobranoc z cyklu "Nie najnowsze, ale jare":

A dzisiaj znalazłem coś, co mnie pozytywnie nakręciło:
i.saw, czyli piła łańcuchowa zasilana przez USB.
To nie jest zwykła zabawka - to piła, którą można pociąć meble!
Za jedyne 59.95 USD(plus koszta wysyłki) można zrobić fantastyczny prezent komuś, kto pracuje w nudnym biurze.
Albo w bibliotece, recepcji, aptece, muzeum drewnianych figur i każdym innym miejscu, które potrzebuje nieco urozmaicenia.
Polecam obejrzenie filmu instruktażowego.
I do dzieła...
Małe destruction-party w przerwie na lunch? Teksańska masakra w sekretariacie? Dziekanat-Gore? Konkurs: ile nóg od krzeseł przetniesz w ciągu 3 min? Żniwa korytarzowych palemek? Jig-Saw w biurze szefa? Nowe, okrągłe okienko w drzwiach od toalety? Zabawa w "ile widzisz palców"? Powiedz "Nie!" drewnianym osłonom na grzejniki?
Pomysłów na wykorzystanie i.saw może być sporo.
Gdyby ktoś się zdecydował, proszę o opowieść, jak poszło.

Przeglądam najnowszą encyklikę.
Dobrze, że nie studiuję KNS-u.
Wyszukuję sobie cytaty typu:

"Nie ma inteligencji, a potem miłości: istnieje miłość ubogacona inteligencją oraz inteligencja pełna miłości."

"Gdyby człowiek był tylko owocem przypadku lub konieczności, albo gdyby musiał ograniczyć swoje aspiracje do wąskiego horyzontu sytuacji, w których żyje, gdyby wszystko było tylko historią i kulturą, a człowiek nie miał natury przeznaczonej do przekraczania samej siebie w życiu nadprzyrodzonym, można by mówić o wzroście lub ewolucji, ale nie o rozwoju."

"Wspólnota ludzi może być ustanowiona przez nas samych, ale nigdy o własnych siłach nie stanie się wspólnotą w pełni braterską, ani nie przekroczy wszelkich granic, aby stać się wspólnotą naprawdę uniwersalną (...)"

"Jeśli wczoraj można było utrzymywać, że najpierw należy się starać o sprawiedliwość i że bezinteresowność wkroczy później jako uzupełnienie, dzisiaj trzeba powiedzieć, że bez bezinteresowności nie można realizować również sprawiedliwości."

"Natura jest wyrazem planu miłości i prawdy. Ona nas poprzedza i została nam darowana przez Boga jako środowisko życia. Mówi nam o Stwórcy i o Jego miłości względem ludzkości."

"Prawdy i ukazywanej przez nią miłości nie można produkować; można je tylko przyjąć."

"Wykluczenie religii ze sfery publicznej, podobnie jak fundamentalizm religijny z drugiej strony, przeszkadzają w spotkaniu osób oraz w ich współpracy dla rozwoju ludzkości."

itd.

Niby nie moja działka, ale w sumie zachęcam do przeglądnięcia, rzucenia okiem, wynotowania kilku myśli.
Na przykład takich:

"Oby (...) wszyscy ludzie mogli się nauczyć modlić do Ojca i prosić Go słowami, których sam Jezus nas nauczył, by umieli święcić Go żyjąc zgodnie z Jego wolą, by następnie mieli potrzebny chleb codzienny, wyrozumiałość i wspaniałomyślność wobec winowajców, nie byli zbytnio poddanymi pokusom i byli uwolnieni od zła".
Amen.

Wszedłem dzisiaj na tę górę. Było pięknie i w ogóle, ale nie o tym chciałem.
Otóż wracając z przystanku linii Dolomiti Bus, musiałem przejść obok sklepu S. Zaszedłem, przywitałem się, grzecznie odpowiedziałem na pytanie: "skąd wracam", pogadałem chwilę, umówiłem się na kawę w przyszłym tygodniu i poszedłem dalej.
W kolejnym mijanym przeze mnie sklepie był burmistrz. Wszedłem, przywitałem się, wysłuchałem komplementów (?) sprzedawczyni na temat swojego wzrostu i (widocznego głównie przy ołtarzu) zasięgu ramion, odpowiedziałem grzecznie na pytanie burmistrza: "gdzież to byłem", pogadałem chwilę, pożegnałem się i wyszedłem.
Mijając bar M., uprzejmie zaglądnąłem, pozwoliłem się rozpoznać ("Co za sportowiec? Zawsze jesteś w księżowskim ubraniu"), pozdrowiłem, wyjaśniłem, przyczynę mojego nieformalnego stroju, podając nazwę miejsca, z którego właśnie przybywam, pogadałem chwilę, po czym życząc miłej niedzieli, wyszedłem.
Dwie godziny później, po Mszy, ktoś zapytał mnie: "Jak udała się wycieczka na Monte Tudaio?"
Kocham moje małe miasteczko.
Tu wszystko jest dokładnie takie, jak w "Przystanku Alaska".

Nauczyłem dzisiaj 5-latka grać w domino.
Łatwo nie było...

Wiem, że nawet jeśli to prawda, to niewielka w tym moja zasługa, ale takie teksty mile łechtają moją kapłańską próżność:
"W ciągu czterech minut więcej ojciec dla mnie zrobił niż wszyscy księża, których w życiu spotkałam".
Najlepsze, że gdy teraz o tym myślę, to nie bardzo pamiętam, co tej pani powiedziałem.
Ot, udało mi się chyba w coś trafić, zupełnie jak przysłowiowej kurze...

Małych karaluchów jest ponad setka.
Na pytania typu: jak sobie radzisz, odpowiadam: jak gliniarz w przedszkolu.

Ok. Mam net w pokoju.
Trochę to trwało, ale jesteśmy w końcu w Dolomitach...
Już prawie zapomniałem, jak piękne są to góry.
I jak fantastycznie smakują tutejsze sery.
O kulinariach nieco później, bo mamy sezon na ślimaki, a na razie biorę rower i zmykam nad potok, bo po wczorajszej potężnej burzy nocnej mamy dziś czyste niebo i takie słońce, jak mało gdzie na świecie.

W ostatni weekend M. został księdzem.
Nie mam słów...
Niech go Pan błogosławi i strzeże.

Już po egzaminach.
Kolejny rok akademicki jest historią...

Wolność!
Po co wam wolność?
Macie przecież...

Wychodzi na to, że mieszkam w czwartym najmniej bezpiecznym kraju świata.
Warto zerknąć na Global Peace Rankings - TUTAJ.